En dan vordert de dag, even lunchen met Anton en dan belt Robert Ian dat hij met Sophie onderweg is. En ja wel hoor, daar komen ze aanrijden, ze rijden zo mijn wereldje in. RI parkeert de auto in de parkeergarage, ik knuffel Sophietje en ga uiteraard direct met haar lopen. De dagen voordat ik naar Eindhoven vertrok, wilde ze alleen maar lopen, aan de hand, binnen, buiten, achter haar karretje, overal. En dat jij dan pijn in je rug hebt, misschien wel ergens anders naartoe wil lopen of dat je er gewoon simpelweg genoeg van hebt… dat telt niet. Je loopt gewoon maar door, je stelt je vinger ter beschikking als evenwichtspaal en daarmee is de wereld gewoon direct weer goed.
We brengen de spullen naar boven en gaan dan naar het zwembad, het is inmiddels al zo´n 16.00 uur. Even lekker bijkletsen, accreditatie regelen, ik verwijs RI naar boven naar de tribunes en ga mij omkleden. De eerste wedstrijd GBR – RUS is al bezig en gespeeld. Marcela fluit, maar ik zie er weinig van.
En dan is het tijd voor mijn wedstrijd. De zenuwen zijn inmiddels ook wakker geworden. Vanaf dat RI er was, giert het al weer. Negeren en doorademen, dat lijkt me dan maar het beste. Ik sta te wachten bij het inzwembad, als de coach van Griekenland komt aanlopen. Hij geeft mij een hand en wenst mij succes. Hij memoreert nog even het feit dat dit mijn `First big tournament is`. Ja ja… I know….
De countdown loopt, de LEN muziek gaat aan en we lopen het podium op. Nu is het wel heel bijzonder, een grote camera in mijn gezicht en even later zie ik mijzelf op het grote scherm in het bad. Dat is heel raar. Voorstellen, Dutilh uit 'The Netherlands' en daar komen de volksliederen. Ik zie RI op de tribune zitten, met Sophietje. Heeeeel fijn. Eigen support…
Good luck and see you later… ploegen klaar en aftrappen maar. De zenuwen heb ik au revoir gewenst, hup, nou niet meer zeuren, gewoon doen. En dat is het dan ook. Het is geen moeilijke wedstrijd, prima collega, hoewel ik mij wel een of twee keer met hem moet bemoeien. Dat doet hij dan vervolgens ook nog een keer bij mij voor een hand in het gezicht. Niet gezien, het zal. Ik maan de coach van Griekenland ergens halverwege de wedstrijd nog even naar de achterlijn en fluit rustig door. De coach van Duitsland heeft inmiddels in de gaten dat na een time out het aantal spelers gewoon 6 moet zijn + een keeper, dus verder geen problemen.
Nog een tegenaanval daarna van de Grieken, die probeert nog een strafworp te versieren met nog 1 seconde op de klok en klaar… eindsignaal…. Ik bedank de tafel, één keer hebben ze mij gered en 2x ging het even niet zo goed aan de tafel. Geeft niets, opgelost ter plekke!
We toeteren de wedstrijd rustig uit, bij 17 p-tjes en een eindstand van 12 – 6 op te teller ontstrikken we de schoenen en melden wij ons bij de delegates.
Het is een feit, de tweede wedstrijd van het EK zit erop voor mij. Prima, en general, ik ben tevree. En zo ook de delegates, ze hebben mij niet kunnen betrappen op een verkeerde beslissing. En dan nu snel omkleden en naar RI en Sophie. Die hebben net uit volle borst het volkslied meegezongen en wachten nu samen op mij met een biertje in het supportershome. Heerlijk, even ontladen, even uitblazen en met een schuin oog Nederland kijken. Wel lachen, RI zegt ineens, we gaan zo wel terug, we moeten wel Nederland zien….
Samen met nog 4.997 anderen kijken we de wedstrijd Nederland – Hongarije uit. Ze stonden met twee doelpunten voor en verliezen dan net met 1 doelpunt. Het is mooi spel, alleen jammer aan het eind. Jammer om te verliezen met zo veel toeschouwers, onvoorstelbaar wat een sfeertje!
Morgen ben ik vrij, het is `mannendag`, ik ga maar weer voor een wedstrijd op zondag, dan is het `damesdag` en in de poule die ik mag fluiten spelen Italië – Duitsland en Griekenland – Spanje. Misschien dat ik één van die twee krijg, of misschien gaat deze wedstrijd naar Anton. Hij fluit morgen niet… we zullen zien, morgen weer een dag.
Nu snel terug naar het hotel, wok halen bij de Wok to go en dan lekker met manlief en the Voice bijkletsen en eten. Heerlijk gezellig zo met z´n drietjes… welkom in mijn wereld, ik ben blij dat ik het ze heb kunnen laten zien. Het is een spektakel, een prachtige entourage en daar moeten zij ook bij zijn geweest.