Eindhoven, 24 januari 2012
14.30 uur ben ik weer op mijn kamer, we hebben LEN-lunch gehad. Eigenlijk zou ik een uurtje moeten slapen, maar ik kan geen slaap vinden. Ik moet even denken aan het boekje van Tellegen “ik zoek mijn slaap”. Voor degene die het niet kennen, ik lees daar altijd uit voor aan Sophie. Ook dat helpt niet, dus ga ik “er maar uit”. Ik werk nog wat en denk ook nog even aan de ontspanning en doe even mijn zetten bij wordfeud. Bijna was ik te laat…
Het is tijd voor nog even een bakkie koffie bij 'Movies' en tijd om naar het bad te gaan. Even een praatje met deze en gene en dan omkleden. In het bad gebeurt nog niets. Ik heb de eerste wedstrijd, het bad is leeg. De ploegen zwemmen in in het duikbad ernaast. Even de coaches “good luck” wensen en dan aftellen maar. Ik bespeur een kleine normale spanning, maar geen gekkigheid. Het is een wedstrijd voor plaats 7 – 8. Ik heb de mazzel om met mijn zelfde collega te fluiten van de eerste wedstrijd.
Het gaat oké, niet zo heel bijzonder, maar ook de wedstrijd is niet bijzonder. Er worden af en toe wel leuke acties gemaakt. In de laatste periode wordt het dan nog wel leuk, de eindstand is 10 – 10. We gaan verlengen 2x3 minuten en als er dan geen winnaar is, dan gaan we strafworpen nemen. Zo ver komt het niet, we eindigen met 13 – 11 voor GBR op de klokken, shake hands, thank you and goodbye. Er gaan al duimen omhoog van de mensen achter de tafel. Wel lachen, het zijn collega A-scheidsrechters die daar zitten, wel heel vertrouwd!
Na afloop heeft de delegate wel het e.e.a. te melden. De uitsluitingen waren niet overal hetzelfde, er was geen duidelijke lijn. Hij vertelde dat het meer voor mijn collega dan voor mij gold. Wat hij mij nog wel verteld is `be more brave` . Die kan ik wel plaatsen, gewoon 'interfere' bij de collega. Dat is niet mijn sterkste kant, iedereen heeft immers recht op zijn eigen problemen, maar hier had dat wel op zijn plaats kunnen zijn. Ik bedenk mij zelf dat ik de wedstrijd gewoon even terug ga kijken morgen, op het gemakkie. Bedankt en tot ziens, nee, nee, ik heb geen vragen meer. De wedstrijd wordt beoordeeld met een 7,5. Prima, ruim voldoende en klaar.
In de kleedkamer probeer ik nog wel wat situaties voor te halen, maar het enige wat ik mij kan bedenken is dat ik mijn doelstelling bereikt heb van dit EK. Sterker nog, ik heb het exact bereikt. Ik wilde graag 3 – 4 wedstrijden fluiten. Met de wedstrijd van vandaag van 4 partjes met 2 partjes verlengen, kom ik dus precies op de doelstelling uit. Ik heb 3,5 wedstrijd gefloten. Ik kan dus gewoon mijn tas inpakken en naar huis. Als ik dan nu wat fluit, en echt als, want ik ga er niet vanuit, dan is dat gewoon een bonus….
Even naar Nederland kijken. Die speelt tegen Italië voor de plek in de kwartfinale. Het is een thriller van heb-ik-jou-daar. Nederland komt een keer voor, staat ook weer achter en uiteindelijk staat er bij de finish een stand van 11 – 11. We gaan verlengen en dan is het gewoon 13 – 13. Dat worden dan pingels. Die worden door Nederland niet overtuigd genoeg genomen, 2 mis en de Italianen niet een. Zij zijn door, wij spelen om plaats 5 – 6. Jammer voor hen, jammer voor mij. Plaats 5 – 6 was misschien nog wel wat voor mij geweest….
We gaan gewoon weer verder naar morgen, eerst maar even een nachtje uitrusten en dan kunnen we er morgen weer fris en fruitig tegenaan. Anton fluit morgen Turkije – Spanje om 16.00 uur. Tegen die tijd zit deze parttimepolokijker weer in het bad.