Ook actief op het Europees Jeugdkampioenschap in Madrid is de Nederlandse scheidsrechter Diana Dutilh. Dinsdag leidde zij het duel tussen Spanje en Zweden. Op papier geen spannende wedstrijd, maar Dutilh had er haar handen vol aan. Lees verder voor haar verslag van deze wedstrijd.Door: Diana Dutilh
Vandaag het verhaal van hoe een ‘easy game can become the final’. Ik floot de wedstrijd Spanje – Zweden. Vooraf op papier een wedstrijd van heel veel – 0 (of in elk geval heel weinig). Het bad liep langzaam vol met Spanjaarden met toeters, trommels en vlaggen. De tribune veranderde van oranje naar geel/rood. We trappen af en in de eerste periode liep ik aan de andere kant van de jurytafel. De wedstrijd was traag, de Spanjaarden waren wel heel gretig. Zij moesten winnen met een bepaald aantal doelpunten, hoeveel heb ik bewust niet gevraagd vantevoren. Geen reden om dat te moeten weten. Vanaf de tweede helft van het eerste partje werd er geroepen dat de klok niet goed werkte. De Zweedse coach gebaarde druk. Ik besloot er maar eens goed op te letten. 1x zag ik dat de tijd van 1.17 naar 1.15 sprong. Ik moest even denken aan de klok in Drachten, die versprong alleen per 2 seconden. Alleen dit is zo’n digitaal Omega-ding, die hebben dat meestal niet.
In de rust liep ik om en vraag Marcela (de Duitse scheids), die achter de klok zit wat er aan de hand is. Zij vertelt dat de klok het gewoon doet. Inmiddels was de temperatuur op de tribune gestegen van 29 naar 30 graden en ook de coach van Zweden was beweeglijk. We gaan verder en direct bij de tweede part hapert het ding een aantal keren. Ik zie het nu heel duidelijk een paar keer gebeuren op de hoofdklok aan de muur. We stoppen de wedstrijd en ik overleg met de delegate. Mijn idee: ‘stekker eruit en zonder klok verder’. De delegate besluit anders. Hij gaat zich met de klok bemoeien, het wordt een moeizaam tweede partje. In de volgende rust, vraag ik hem nogmaals om zonder klok verder te gaan, maar weer besluit de delegate dat hij met klok verder wil. Hij zal extra opletten. Marcela zit op het puntje van haar stoel. De temperatuur is inmiddels opgelopen naar 32 graden en iedereen is ‘druk’. De organisatie bemoeit zich zenuwachtig met van alles en nog wat en uit elke hoek komt een techneut.
Dan het derde partje, inmiddels is de score 22 - 0, maar het publiek, de spelers en de coachen doen alsof het de finale zelf is. De Spanjaarden zijn duidelijk beter en duiken op elke aanval die de Zweedse ploeg probeert op te zetten. Als ze dan de bal veroveren, gaat het hele stadion uit zijn dak met toeters en trommels, laat staan wat er gebeurt als ze scoren. Het dak gaat eraf. De klok lijkt ineens wat minder belangrijk. We komen het partje door zonder al te veel commentaar, de aandacht is verlegd.
Het vierde partje ben ik weer aan de overkant en moet mijn Russische vriend de techniek voor zijn rekening nemen. We starten de wedstrijd, maar op 7.17 staat de klok echt stil. Ook de 30 loopt niet. Iedereen uit zijn toeter, ik leg de wedstrijd stil. Er wordt druk overlegd en ik zie mannetjes heen en weer rennen. We besluiten verder te gaan, de klok gaat naar 7.14 en we starten weer. We hebben nog een stuk of wat van dit soort onderbrekingen en bij 4.45 ben ik het wel zat, we gaan zonder klok verder. Ik denk ‘iedereen blij’, maar dan begint de Zweedse coach dat hij nou niet weet hoeveel tijd hij nog heeft. ’Nee nogalwiedus, dat is het kenmerk van zonder klok verder gaan’. Ik kalmeer hem en zeg hem dat we zo verder gaan en dat hij verder niet moet zeuren. Ik vraag af en toe aan de speaker de tijd (in het Engels, dan snap ik het ook) om te roepen en zo ben ik niet alleen fluitist aan de andere zijde van het bad, maar ook timekeeper, controller van de coaches en toeschouwer van een tribune die helemaal los gaat. Inmiddels is de stand opgelopen tot 37 - 1 en de temperatuur is ver uit de temperatuurmeter gelopen. Als de spelers van Spanje de bal veroveren, horen ze minstens in Parijs dat ze op weg zijn naar het doel en scoren. Bij een stand van 39 - 1 worden de speelsters beloond met een staande ovatie van het publiek en bij 41 - 1 en is de wedstrijd afgelopen. Wat een feest!
Spanje moest winnen van Zweden met een minimum van 38 + 1 goals, dan zijn zij eerste in de poule en moet Griekenland vandaag (woensdag) tegen Groot-Brittannië spelen.
En zo zie je maar weer denk ik, terwijl ik terugloop na de ‘shake hands’ met beide coaches, dat je zelfs aan een op papier eenvoudige wedstrijd je handen vol kan hebben. Dit had ik niet verzonnen vanmorgen toen ik bedacht wat ik ging doen vandaag!