Vrijdagmorgen 27 januari 2012
Op tijd opstaan en nog een paar uurtjes voor de baas werken. Ik heb met het transport geregeld dat pap mee mag met de shuttle naar het zwembad. Het is niet nodig, hij is op tijd in Eindhoven, dus ik haal m zelf op. We lopen naar de shuttle bij Pullman, halen de accreditatie op en Anton neemt hem verder mee. Ik ga naar beneden, omkleden en opmaken voor de wedstrijd. We zijn ruim op tijd. Even bijkletsen met iedereen en dan is het zo ver. Ik fluit de mannen het inzwembad uit en hup…oplijnen voor de presentatie.Pap zit inmiddels met Anton op de VIP-tribune, klaar om mij aan te moedigen. Het is altijd nodig om een fan te hebben, maar in deze wedstrijd is het maar heel bijzonder dat ze er zijn. Mijn vader natuurlijk, maar ook al wat scheidsrechters die wat vroeger zijn voor het arbitragecongres. Het gaat goed, ik fluit lekker en mijn vriend uit 'Russia' houdt zich prima aan de afspraak aan de overkant. De Turkse coach probeert nog even uit tot hoever hij kan gaan. Dat beloon ik dan met geel en dan is het stil. De Macedoniërs winnen uiteindelijk, maar niet voordat er 7 -7 op de teller heeft gestaan. Even denk ik aan een “moment of fame” voor mij zelf met een verlenging, maar nee hoor… het lost zich allemaal vanzelf op. Het wordt 10-7 voor Macedonië. Iedereen blij, alles volgens verwachting, geen commentaar en een beloning met een 9 voor de wedstrijd als eindcijfer. Daar kunnen we het dan mooi mee doen. Mijn eerste internationale mannenoptreden zit erop met een eindcijfer 9 voor de records…. Prima… we kunnen gaan, doe het hek maar dicht van het zwembad, let’s go.
Niets is minder waar, we gaan gewoon verder in de waterpolowereld, niets is te gek. Na mijn “fantastische” optreden besluiten mijn collega’s na mij, het nog veel beter aan te pakken. Je hebt immers baas boven baas. Anton zet daarin de trend. Zijn wedstrijd eindigt gelijk, na de verlenging is het nog gelijk en bij de strafworpen besluit uiteindelijk Roemenië, dat ze nog meer te doen hebben dit weekend.
We gaan rustig verder met de halve finales mannen. Maar eerst volgt daar de wedstrijd van Nederland – Spanje. We trekken uiteraard aan het kortste eind, maar een spektakel is het wel met 3.000 man publiek, het Wilhelmus zingend en allemaal uitgedost met Oranje kleding, toeters en slingers. Fantastisch… even waan ik mij elders in Europa bij een EK…. Maar nee hoor. Dit is Eindhoven speaking!
Het is tijd voor de twee halve finales, de eerste is Servië – Italië. Het dak gaat er letterlijk af. Het bad zit vol met Serven, is uitgelaten van een fantastische sfeer en wij zitten gewoon eerste rij te kijken. De tweede finale start dan: Montenegro – Hongarije. Hier is een verlenging nodig om te bepalen dat de finale tussen Montenegro – Servië gaat. Dat wordt helemaal een festijn… het was al een gekkenhuis, wat een mooi polo, wat een discipline en wat een strak gespeelde situaties… Het bad is afgeladen, ik voel me alsof ik in een of ander Balkanland polo zit te kijken, maar nee… we zitten nog steeds gewoon in Eindhoven. Wat is het hier een feestje… en dat feestje wordt de komende dagen nog wel groter.
Althans, voor wat wedstrijden aangaat dan. Ik fluit niet meer en Anton ook niet. Het aanstellingsbeleid heeft bepaald dat wij geen kleine of grote finale fluiten. Nu was ik daar voor mijzelf niet vanuit gegaan. Ik kom echt net kijken…
Ik kan echt heel tevreden terug kijken op mijn optreden van afgelopen 2 weken, goede cijfers, prima niets mis mee… en wat ik mij steeds bedenk: Het is mijn eerste grote toernooi, ik heb het echt prima gedaan, ik ben er zonder kleerscheuren afgekomen, prima beoordelingen en onbesproken gedrag. Wat wil ik nog meer? Rome is ook niet in 1 dag gebouwd, maar kan je zomaar in 1 dag afbreken.
Mijn tijd komt nog wel… ik heb nog 20 jaar te gaan!
Inmiddels is het zondag en hebben we gisteren al een “klein” feestje gehad met de damesfinales. Maar vandaag wordt het tijd om ons op te gaan maken voor de thrillers van het toernooi…. Ik ben benieuwd, uiteraard naar het spel, maar nog meer hoe de scheidsrechters zich staande gaan houden. Ik heb er al een beeld bij: “een afgeladen vol zwembad, toeters, vlaggen, zingende massa en spektakel in het water van twee landen die allebei voor de titel zullen gaan”.
Ga er maar aanstaan…. Succes prettige wedstrijd!
En na vandaag… dan ga ik weer gewoon met mijn tasje, fluitje, witte broek en mijn nieuwe scheidsrechtersshirt naar het altijd zo even gezellige Barendrecht voor de wedstrijd ZPB – PSV bij de dames. Een prima vervolg van een fantastisch festijn hier in Nederland. Terug naar aarde, terug naar “ons waterpolo”.