Scheidsrechter Diana Dutilh (3)

Nederland speelt tegen Italië, ik ga kijken, uiteraard. Dit is echt heel gaaf, het ene vak is vol Italianen met toeters en vlaggen, het andere vak met de Nederlanders in het oranje met nog meer herrie. Ik besluit om beneden te gaan kijken naar de wedstrijd. Nederland speelt op zich wel goed, maar net niet goed genoeg. Ze verliezen de wedstrijd met 2 doelpunten verschil. Het is steeds heel close geweest, Nederland voor, Italie voor en dan is het jammer om dan net te verliezen.

Door: Diana Dutilh

En dan… 1 wedstrijd ertussen en dan ben ik aan de beurt. Manfred Vater (de hoofddelegate) heeft mij op het hart gedrukt om goed te fluiten. De Grieken moeten even wennen aan twee vrouwen langs de badrand, vertelt hij mij. Oke, no problem, het gaat goed, let maar op, ik ben tenslotte niet van gisteren en een wedstrijd als dit moet kunnen (beetje zelfvertrouwen moet ik wel hebben!). Het bad loopt langzaamaan vol. Er zijn veel fans in de vorm van ouders, opa/oma´s broers zussen alles, maar ook alle teams komen kijken naar de halve finales.

De muziek loopt en hop… daar gaan we. Robert Ian is er met onze dochter. Het team met de begeleiding zit er ook en boven op de tribune hebben de Nederlandse ouders zich ook verzameld. Bij het voorstellen wordt er bij het noemen van mijn naam luid gejoeld, getoeterd en geklapt… wow… Kippenvel bij de volksliederen en dan… hup of we go! 

De wedstrijd is heel goed, de sporters spelen zelf en na het eerste partje weet ik het zeker, dit gaat goed zo! De Grieken spelen gehaaider, sneller en scoren (ook niet geheel onbelangrijk). De Russen blijven achter, spelen slordig en missen van alles, manmeers, pingels en gewoon spel. Ivanka en ik fluiten gewoon door en zonder noemenswaardige fouten loop ik na de wedstrijd terug naar de jurytafel. In de tussentijd zijn er alleen maar duimen! Het team, de begeleiding, RI, Sophietje natuurlijk (die zit te gillen en roepen van plezier) maar ook de Grieken. Niet geheel verwonderlijk, zij winnen de wedstrijd met 11 – 6. De coach en assistent coach komen naar mij toe. Wat heb ik ongelooflijk goed gefloten… dank je wel… (beetje zout bij doen, maar eerlijk is eerlijk, het ging fantastisch)! 

Botlik is ook tevreden en dan kom ik Manfred tegen in de gang. Hij is super tevreden en bedankt mij voor het goede optreden. Great job, fantastic refereeing. Ik sms snel even naar de vriendjes in Nederland en dan is het tijd voor de beoordeling van de collega’s. Ik kom boven en ook van hen alleen maar duimen omhoog. Wat onwijs goed… dat was het dus inderdaad dan ook echt! Eerder vandaag hoopte ik dat ik na de halve finale minimaal een plaats 1 t/m 6 zal krijgen. Ik ben wel voorzichtig, je weet nooit wat je aangesteld krijgt, maar deze wedstrijd heb ik vast in de pocket.